Part : Luhan

-                  Character

ลู่ฮาน (พระเอก)

คุณ (นางเอก) นางเอกคือคนอ่านนะค่ะ

ซิ่วหมิน (ตัวประกอบ)

ไค (ตัวประกอบ)

ป้าสมทรง (คนขายเค้กที่ร้านประจำ)

-                  Les’t Go !

คุณ – มินกีทางนี้!!! (คุณโบกมือเรียกชื่อเพื่อนคนสนิทของคุณ)

มินกี - ตั้งแต่จบ ม.6 มาอะไรๆก็ยุ่งยากไปหมด

คุณ - แหงหล่ะ ถ้าสอบตกก็ต้องเรียนซ้ำอีกปีไม่เหมือนมัธยมหรอกที่สอบแก้ได้

มินกี - ไปกินเค้กร้านประจำกัน

คุณ - จริงด้วย ตั้งแต่จบ ม.6 มายังไม่ได้ไปเยี่ยมป้าแกเลยอ่ะ

มินกี - คิดถึงจะแย่ 

คุณ - อ๋อย ~ ไม่มีแท็กซี่สักคัน

มินกี - ตั้งแต่มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับคฤหาสนั่นแท็กซี่ก็ไม่ผ่านมาทางนี้อีกเลยอ่ะ

คุณ - จะกลัวอะไรกันกะอิแค่เรื่องเล่าบ้าๆนั่น!!

มินกี - แล้วเราจะไปร้านเค้กได้ยังไงกันละเนี่ย!

คุณ - เดินไป

มินกี - แต่มันผ่านคฤหาสสยองนั่นนะ ไม่เอาอ่ะ

คุณ - ถึงเธอขึ้นรถแท็กซี่ไปยังไงก็ต้องขับผ่านอยู่ดี

มินกี - ก็คงต้องเดินไปอย่างเดียวสินะ เฮ้อ ไม่อยากเดินผ่านเลย

มินกีถอนหายใจเฮือกใหญ่

คุณ - ไปกันเถอะหน่า

คุณจับมือมินกีแล้วเดินนำเธอจนไปถึงร้านเค้ก

ร้านเค้กสมทรง

คุณ - เห็นมั้ย ไม่เห็นจะมีอะไรเลยคิดไปเองเธอหน่ะ

คุณนั่งที่เก้าอี้

มินกี - แล้วตอนกลับล่ะ นี่ก็มืดแล้วนะฉันกลัว

คุณ - ตอนกลับก็เดินไงมายังไงกลับยังงั้น

มินกี - โอ้ย ฉันอยากจะร้องไห้!

ป้าสมทรง - อ้าว พวกหนูเองหรอนึกว่าใครเดี๋ยววันนี้ป้าทำเค้กช็อคโกแลตให้กินฟรี

คุณ - ทำไมค่ะป้า 55555

ป้าสมทรง - แหม ไม่ได้เจอกันตั้งตั้งนานมาคราวนี้กินฟรีไปเลย ยังดีนะที่ยังไม่ลืมป้า

มินกี - ไม่ลืมหรอกค่ะ เค้กฝีมือป้าอร่อยที่สุดในเมืองนี้เลย

ป้าสมทรง - อย่ามายอป้านะเดี๋ยวป้าแถมเค้กให้ 555555

มินกี - 555555555

คุณ - ป้าค่ะขอเค้กช็อคโกแลต แล้วก็บราวนี่ นะ

คุณยิ้มให้ป้าสมทรง

ป้าสมทรง - กินแต่เค้กรสเดิมไม่เบื่อหรอ 55

ป้าสมทรงหัวเราะแล้วเดินเข้าไปที่ห้องครัวของร้าน

มินกี - ป้าแกใจดีเหมือนเดิมเลยเนอะ ให้กินฟรีตลอด

คุณ - บางทีก็ให้เอากลับบ้านตั้งเยอะแหนะ

10 นาทีผ่านไป

ป้าสมทรง - มาแล้วจ้า เค้กช็อคโกแลตแล้วก็บราวนี่ สุดสวยของป้า

ป้าสมทรงวางเค้กที่โต๊ะแล้วหันมาพูดกับคุณ

ป้าสมทรง - นี่จ๊ะ เค้กสตอเบอร์รีของมินกีคนน่ารัก

มินกี - อร้ายยย ป้าก็ 55

ป้าสมทรง - เดี๋ยววันนี้ป้าแถมเค้กช็อคโกแลตให้ปอนด์นึงกลับบ้านเนอะ

ป้าสมทรงยิ้มให้พวกเราแล้วหยิบถาดเค้กในตู้ แพ็คใส่กล่องให้

คุณ - กินเค้กต่อเถอะ รีบกินรีบกลับเธออยากเดินผ่านคฤหาสนั่นมากรึไง

คุณไม่รอช้ารีบกินเค้กให้หมดแล้วเดินไปหยิบกล่องเค้กที่ป้าสมทรงเตรียมไว้ให้เดินออกจากร้านไป

มินกี - มืดแล้วจริงๆด้ว เราจะต้องเดินกลับกันจริงๆหรอ?

คุณ - เดินพ้นซอยนี้ก็มีจุดบริการแท็กซี่แล้วหละ

มินกี - งั้นก็รีบเดินเถอะเสาไฟข้างหน้าคฤหาสนั่นมันเสียซะด้วย

มินกีชี้ไปที่เสาไฟต้นนั้น

คุณ - ฉันอยากลองเข้าไปในคฤหาสนั่นจัง

คุณมองไปที่คฤหาสหลังนั้น

มินกี - พูดบ้าอะไรของเธอ รีบกลับเถอะ

เช้า

มหาลัย

เพื่อนร่วมคลาส - นี่แกวันนี้มีนักศึกษาเข้ามาใหม่ล่ะ โครตหล่ออะบ่องตง

คุณ - ซุบซิบกันแต่เช้านะยัยนกกระจิบ

คุณหันไปแซวเพื่อนร่วมคลาสที่นั่งโต๊ะข้างๆ

เพื่อนร่วมคลาส - ชิ!

มินกี - นักศึกษารูปหล่อคนนั้นเขาเป็นนักกีฬาด้วยหล่ะ

คุณ - ฉันอยากรู้รึไง มินกี

มินกี - ฉันไปเมาท์กับพวกนั้นดีกว่า

คุณ - น่าเบื่อชะมัดพวกนี้!

คุณเดินออกไปจากคลาส และเดินไปสูดอากาศที่สนาม

ปึกกกกกกกก! ลูกบอลกระทบเข้ากับหัวคุณอย่างแรง

คุณ - โอ้ยยยยยยย!

คุณล้มลงไปนั่งกับหญ้าที่ขอบสนาม

'ขอโทษนะครับเป็นอะไรรึเปล่า?' ชายร่างสูง ผมสีแดงเพลิงวิ่งมาหาคุณ

คุณ - ลูกบอลนายโดนหัวฉัน มันก็เจ็บหน่ะสิ!!

คุณเงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าของลูกบอล

'ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ' เขาเอามือมาปัดหญ้าที่ติดเสื้อของคุณออก

คุณ - อย่ามาแตะต้องฉันนะ! 

คุณปัดมือของเขาออก

คุณ - นายชื่ออะไร!

‘ลู่ฮาน’

คุณ - คอยดูนะฉันจะฟ้องหัวหน้าคณะคอยดูสิ!

ลู่ฮาน - เรื่องแค่นี้ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วยหละ

คุณ - 1. นายทำฉันเจ็บ  2. ฉันไม่ชอบขี้หน้านาย  3. นายฉวยโอกาสฉัน!

ลู่ฮาน - ฉวยโอกาส?

คุณ - ก็ที่นายมาจับตัวฉันไงเมื่อกี้หน่ะ

ลู่ฮาน - เหอะ! ฟ้องเลยฉันไม่สนหรอก

คุณ - นายว่าไงนะ!!

ลู่ฮานไม่ฟังคุณเขาหยิบหูฟังขึ้นมาฟังเพลงแล้ววิ่งไปที่สนาม

คุณ - เหอะ! กวนประสาทฉันแล้วหนีไปง่ายๆยังงี้อ๋อ รู้จักฉันน้อยไป

คลาส .

มินกี - ไปไหนมาอ่ะ?

คุณ - ไปเดินเล่นมา

คุณนั่งลงที่โต๊ะ

มินกี - เธอได้ทำรายงานนั่นมั้ย ฉันลืมอ่ะ

คุณ - มินกีเธอตายแน่ 555 

มินกี - ฉันยืมไปถ่ายเอกสารหน่อยสิ

มินกีทำท่าอ้อนวอนคุณ

คุณ - ไม่ได้ ไม่ได้ ฉันคิดทั้งคืนเลยนะรายงานเล่มนี่หน่ะ

มินกี้ - โถ่เอ้ย ฉันไปห้องสมุดเองก็ได้!

พอพูดจบมินกีก็เดินออกไปจากคลาส แต่พอมินกีออกไปสักพักก็มีชายร่างสูง หน้าตาดี ผมสีแดงเพลิง เดินเข้ามาในคลาส

คุณ - นายลู่ฮานนั่นอีกแล้ว

คุณบ่น

ลู่ฮานที่กำลังมองหาที่นั่งอยู่สายตาของเขาก็มาสดุดอยู่ที่ ที่นั่งข้างคุณ

ลู่ฮาน - ฉันนั่งด้วยคน

พอเขาพูดจบก็นั่งลงที่โต๊ะข้างๆคุณ

ลู่ฮาน - ขอโทษที่ทำให้เธอเจ็บตัว

คุณ - แล้วหัวฉันมันหายเจ็บมั้ยล่ะ ไอ้คำขอโทษนั่นหนะ!

ลู่ฮาน - เธอจะเอาอะไรอีก ก็ขอโทษแล้วไง

คุณ - ฉันไม่ได้อยากได้อะไรสักหน่อย!

ลู่ฮาน - งั้นก็หายโกรธฉันได้แล้ว

คุณ - หึ่ย! ฉันเกลียดขี้หน้านายไม่รู้จะมานั่งตรงนี้ทำไม

ลู่ฮาน - ที่นั่งมันเหลือที่เดียวหนิ

คุณ - นั่งพื้นก็ได้ไม่ใช่หรอ!

ลู่ฮาน - นี่เธอ!

คุณ - ทำไม!

ลู่ฮานจ้องหน้าคุณ

ลู่ฮาน - ฉันจ่ายค่าหน่วยกิตเท่าเธอทุกอย่าง สิทธิของฉันก็เท่าเธอด้วยทำไมฉันต้องไปนั่งพื้น!!

คุณ - ฉันอยากให้นายนั่งไง!

ลู่ฮาน - รู้ไว้เลยนะ ใครดีมาฉันดีกลับใครร้ายมาฉันร้ายกลับ!

คุณ - ก็เรื่องของนาย ฉันไม่มีวันนับญาติกันกับนายหรอก!

ลู่ฮาน - ฉันเองก็ไม่ได้สนเธอนักหรอก ปากยังงี้!

คุณ - นายด่าฉัน!!

ลู่ฮาน - ไม่รู้ไม่ชี้ ~

คุณ - เหอะ!

เย็น

คุณ – ฉันกลับก่อนนะ ไว้เจอกัน

มินกี - โอเคๆ บ๊ายบ่าย

มินกีโบกมือให้คุณแล้ววิ่งไปที่ตึกๆนึงในมหาลัย

ฉันได้กลับคนเดียวอีกแล้ว ยัยมินกีนะยัยมินกีต้องทำรายงานส่งรอบค่ำฉันเลยต้องได้กลับคนเดียว

ในระว่างที่คุณกำลังเดินอยู่ในซอยเปลี่ยวทางเข้าหอ

ตึก ตึก ตึก

คุณ - (ใครตามฉันมา) คุณคิดในใจ

คุณจึงหยุดเดิน

คุณ - (เงียบไปแล้ว คงไม่ตามมาแล้วล่ะ)

คุณเลยตัดสินใจเดินต่อไป แต่เสียงฝีเท้าปริศนาก็ดังขึ้นอีกเรื่อยๆ

คุณ - (ตามฉันมาจริงๆสินะ!)

คุณตัดสินใจหลบที่ข้างทางแล้วหาท่อนไม้ท่อนใหญ่เตรียมไว้

ตึก ตึก ตึก

คุณ - หนอย! ไอ้โรคจิต!!!

คุณฟาดไม้ไปที่ท้ายทอยของโรคจิตที่เดินตามคุณมา

คุณ - เหอะ! เสร็จฉัน! เอ๊ะ!!

คุณแปลกใจสีผมแดงเพลิงโรคจิตคนนั้นเลยก้มลงไปดูหน้าของเขา

คุณ - ลู่ฮาน!!!

ที่หอ

คุณ - หนักชะมัดนายนี่!

คุณบ่นที่ต้องแบกร่างของลู่ฮานที่สลบอยู่มาที่ห้องแล้วประคองร่างของเขาไปนอนที่เตียง

คุณ - ไปอาบน้ำดีกว่าเหนียวตัวไปหมด

พูดเสร็จคุณก็เดินเข้าห้องน้ำไป

10 นาทีผ่านไป

คุณ - อ๊าา เย็นสบายจัง ~

คุณนุ่งผ้าขนหนูออกมาจากห้องน้ำ แล้วเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อจะเอาชุดชั้นในแล้วก็เสื้อผ้า

ลู่ฮาน - อื้อออออ ~ ที่ไหนเนี่ย

ลู่ฮานลุกมานั่งที่ปลายเตียง

คุณ - นายฟื้นแล้วหรอ!

คุณหันหน้าไปหาเขา

ลู่ฮาน - '...'

ลู่ฮานไม่พูดอะไร เขาจ้องไปที่ร่างกายที่มีผ้าขนหนูเพียงตัวเดียว ในมือคุณถือชั้นในสีแดง

คุณ - นี่นายอย่ามองนะ!!

คุณหันหลังให้เขาแล้วก้มลงปิดลิ้นชัก คุณกำลังจะวิ่งเข้าห้องน้ำไป

ลู่ฮาน - นี่เธอ! ทำของตกหนะ

ลู่ฮานชี้ไปที่เสื้อชั้นในสีแดงที่ตกอยู่

คุณ - อย่ามองไงเล่า!

คุณก้มลงเก็บเสื้อชั้นในที่ตกอยู่แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไป

ลู่ฮาน - เจ็บชมัด!

ลู่ฮานจับที่ท้ายทอยของเขา

คุณ - นี่นาย! ฟื้นแล้วก็กลับไปซิ!

ลู่ฮาน - ฝนตกหนักอย่างงี้เนี่ยนะ!

ลู่ฮานมองไปที่กระจกอากาศข้างนอกเปียกแฉะเพราะฝนตกหนักมาก

คุณ - นายเป็นผู้ชายเรื่องลุยฝนแค่นี้สบายมากอยู่แล้วล่ะ!!

คุณยืนกอดอกหลังพิงกับโต๊ะเครื่องแป้งหันไปมองเขาที่นั่งอยู่ปลายเตียง

ลู่ฮาน - ถ้าฉันไม่เจ็บก็จะไปอยู่หรอกนะ! 

คุณ - ชิ!

ลู่ฮาน - เธอพอมีเสื้อยืดตัวใหญ่ๆบ้างมั้ย?

คุณ - นายจะเอาไปทำอะไร?

ลู่ฮาน - ฉันจะอาบน้ำหนะสิ เหนียวตัวจะตาย

คุณ - อยู่ในตู้

คุณชี้ไปที่ตู้เก็บเสื้อผ้า

ลู่ฮาน - !!!!

คุณ - เห้ยยยย! เดี๋ยวนายเปิดผิด!

ชั้นที่ลู่ฮานเปิดคือชั้นที่เก็บชั้นในของคุณ

คุณ - ถอยไป! ฉันหยิบให้ -//-

คุณวิ่งเข้ามาแล้วพลักเขาให้ไปอยู่ข้างๆตู้

คุณ - เอ้านี่! ใส่ได้มั้ย? 

คุณยื่นเสื้อยืดสีดำตัวใหญ่ให้เขา

ลู่ฮาน - ใส่ได้พอดีกับตัวฉันเลย

ลู่ฮานเอาเสื้อยืดทาบกับตัวเพื่อวัดว่าใส่ได้รึปล่าว

ลู่ฮาน - แล้วกางเกงอ่ะ?

คุณ - เอ่อ..คือ..ฉันมีแต่กางเกงขาสั้นของผู้หญิงอ่ะ

ลู่ฮาน - แล้วจะทำไงดีล่ะเนี่ย

ลู่ฮานกุมขมับตัวเอง

คุณ - ฉันจะไปขอยืมทอมข้างๆห้องให้ล่ะกัน นายรออยู่นี่แหละ

ลู่ฮาน - โอเคๆ

คุณเดินออกไปเคาะประตูห้องข้างๆที่เป็นเพื่อนร่วมหอของคุณ

ก๊อก ก๊อก!

เพื่อน - อ้าว ว่าไง?

คุณ - ฉันขอยืมกางเกงขายาวหน่อยสิ กางเกงของผู้ชายหน่ะ

คุณยิ้มให้เพื่อนคนนั้น

เพื่อน - อ่าได้ดิ อ้าว!

คุณ - อะไรหรอ?

เพื่อน - แฟนเธอหล่อดีนี่

คุณ - แฟน?

เพื่อน - เขายืนอยู่ข้างหลังเธอไง

เพื่อนคนนั้นชี้ไปที่ด้านหลังคุณ

คุณ - ฉันบอกให้รอข้างในไง นายออกมาทำไมเนี่ย!

คุณหันหน้าไปดุลู่ฮาน

ลู่ฮาน - เผื่อเธอโดนฉุดไปไง ถ้าโดนฉุดไปฉันก็ไม่มีกางเกงใส่หนะสิ

ลู่ฮานทำหน้ากวนบาทาใส่คุณ

คุณ - ใครจะมาฉุดฉันอีตาบ้า!

คุณตีแขนเขาอย่างแรง

ลู่ฮาน - โอ้ย! เจ็บนะ! เดี๋ยวก็ฉุดสะหรอก!

เพื่อน - แหมๆน่ารักกันจริงคู่นี้ รอแป๊ปนะฉันจะไปเอากางเกงมาให้

คุณ - อ่าๆโอเคๆ

เพื่อนของคุณเดินเข้าห้องไปหยิบกางเกงให้

เพื่อน - อะนี่ได้แล้ว

เพื่อนของคุณยื่นกางเกงให้

คุณ - ขอบคุณนะแล้วฉันจะซักคืนให้

เพื่อน - คืนนี้เบาๆกันหน่อยล่ะ วันนี้ฉันต้องนั่งสมาธิข้ามคืน

เพื่อนของคุณแซว

ลู่ฮาน - ครับจะทำให้เบาที่สุด

ลู่ฮานหันมามองหน้าคุณแล้วยิ้มให้

คุณ - อีตาบ้า!

คุณตีแขนเขาอีกรอบแล้วเดินเข้าห้องไป

คุณ - จะอาบก็รีบอาบฉันจะนอนแล้วปิดไฟให้ด้วย!

ลู่ฮาน - โอเคๆ แล้ว?

คุณ - อะไรอีกเล่า!

คุณที่หัวกำลังจะตกถึงหมอนก็ชงักทันที

ลู่ฮาน - ฉันนอนตรงไหน?

คุณ - โซฟานั่นไง

คุณชี้ไปที่โซฟา

ลู่ฮาน - '...'

ลู่ฮานไม่ได้พูดอะไรก็เดินเข้าห้องน้ำไป

ลู่ฮานเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วปิดไฟเหลือเพียงโคมไฟที่หัวเตียง โคมไฟสาดส่องไปถึงใบหน้าสวยหวานของคุณและเรือนร่างบางที่แสนจะเซ็กซี่ลู่ฮานมองคุณอยู่อย่างนั้นสักพัก
ลู่ฮาน - (ฉันจะรักแค่แทคยอลคนเดียว..) ลู่ฮานคิดในใจ
ลู่ฮานเดินไปที่โซฟา ลู่ฮานหยิบโทรศัพย์ขึ้นมาเปิดดูรูปแทคยอลที่เหลือในโทรศัพย์ ลู่ฮานนั่งดูอยู่อย่างนั้นสักพักน้ำตาของลูกผู้ชายก็ไหลรินออกมา
ลู่ฮาน - (ฉันคิดถึงเธอนะแทคยอล)

23:45 น.
คุณ - ปวดฉี่ๆ 
คุณลุกขึ้นมาจากเตียงแล้วเดินไปที่ห้องน้ำ พอเข้าห้องน้ำเสร็จคุณก็มองไปที่ลู่ฮานที่นอนอยู่ที่โซฟา
คุณ - (เขาจะหนาวมั้ยนะ เปิดแอร์นอนซะด้วย) คุณคิดในใจ
คุณเดินไปที่ตู้เก็บชุดเครื่องนอนแล้วหยิบผ้าห่มและหมอนออกมา
คุณ - นี่นาย นี่..ลู่ฮาน
คุณเขย่าตัวเขาให้ตื่น

ฟึบบบบบ! ลู่ฮานดึงคุณเขาไปกอด

คุณ - นี่นาย! ทำอะไรหน่ะ! ปล่อยนะ! ฉวยโอกาสตลอดเลย!!
คุณทุบตีหน้าอกเขาอย่างแรง
ลู่ฮาน - แทคยอล..ฉันคิดถึงเธอนะ
คุณตกใจเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาละเมอออกมา
คุณ - แทคยอล..ใครกัน?
คุณบ่นพึมพำแล้วพยามดันตัวออกจากลู่ฮาน
คุณ - ปล่อยได้แล้ว!
ลู่ฮาน - เธอ! ฉัน..ฉันขอโทษนะ
ลู่ฮานปล่อยคุณจากอ้อมกอด
คุณ - ฉันเอาผ้าห่มกับหมอนมาให้ เอ้า!
คุณยื่นชุดเครื่องนอนให้
ลู่ฮาน - ขอบใจนะ
ลู่ฮานรับชุดเครื่องนอนไปและจัดให้เรียบร้อย
คุณ - งั้น..ราตรีสวัสดิ์นะ
คุณเอื้อมไปปิดโคมไฟที่หัวเตียง

เช้า
08:00 น.
คุณ - หาวววววววววววว 
คุณนั่งหาวอยู่ที่เตียง
คุณ - นายลู่ฮานนั่นไปแล้วหรอ ก็ดี๊
คุณมองไปรอบๆห้อง
คุณ - อาบน้ำไปช็อปปิ้งดีกว่า
คุณลุกจากเตียงแล้วเดินตรงไปที่ห้องน้ำเพื่อจะอาบน้ำ คุณเดินไปที่อ่างล้างหน้าเพื่อแปรงฟัน คุณแปรงฟันได้สักพัก..
ลู่ฮาน - เห้ยยยยย!! นี่เธอเข้ามาทำไมเนี่ยฉันโป๊อยู่นะ!
ลู่ฮานโผล่หน้าออกมาจากกำแพงที่กั้นระหว่างห้องอาบน้ำที่มีฟักบัวและห้องสุขา
คุณ - ก็ประตูมันไม่ได้ล็อคนี่! ฉันตื่นมาไม่เห็นนายก็เลยนึกว่ากลับไปแล้วอ่ะ!!
ลู่ฮาน - เธอออกไปก่อนไปฉันจะอาบน้ำเนี่ย!
คุณ - รู้แล้วน่า! ฉันไม่ได้โรคจิตขนาดนั้นหรอก!
คุณเดินออกจากห้องน้ำไป
คุณ - คนบ้า! อาบน้ำแล้วไม่ยอมล็อคประตู! 
15 นาทีต่อมา
ลู่ฮาน - เสร็จแล้วๆ
ลู่ฮานเดินขยี้ผมที่เปียกปอนออกมาจากห้องน้ำ ผมสีแดงเพลิงของเขาตอนนี้เปียกปอนที่ชุ่มไปด้วยน้ำมันทำให้เขาดูเซ็กซี่และมีเสน่ห์เอามากๆคุณเลยมองเขาตาไม่กระพริบ
ลู่ฮาน - มองอะไรของเธอ? เกิดอาการณ์พิศวาศฉันขึ้นมารึไง?
คุณ - ฉันพิศวาศนายไม่ลงหรอก!
ลู่ฮาน - หรออออออ? เมื่อกี้เห็นมองตาไม่กระพริบเลยหนิ
ลู่ฮานพูดพลางขยี้ผมให้แห้ง
คุณ - ฉันบอกว่าไม่ก็ไม่ไงเล่า!
คุณเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า
ลู่ฮาน - จะออกไปไหนหรอ?
คุณ - เรื่องของฉันหน่า นายก็กลับบ้านนายไปได้แร่ว!
คุณที่กำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่หันไปตะคอกใส่เขา
ลู่ฮาน - รู้แล้วหน่า ผมฉันยังไม่แห้งเลย
คุณ - นั่งวินมอเตอร์ไซค์ตากลมไปเดี๋ยวมันก็แห้งเองแหละหน่า ไปๆกลับไปได้แล้ว
ลู่ฮาน - ไล่จริงเลย! เธอนี่!
คุณ - กลับได้แล้ว
คุณเอามือดันหลังให้เขาออกไปจากห้อง
ลู่ฮาน - โอเคๆกลับก็กลับ ถ้าเหงาให้ฉันมานอนเป็นเพื่อนก็ได้นะ
ลู่ฮานส่งยิ้มหวานให้คุณก่อนเดินออกจากห้องไป
คุณ - อีตาบ้านี่! -//-

พอลู่ฮานกลับไปคุณก็อาบน้ำแต่งตัวเพื่อจะไปช็อปปิ้ง

คุณ - อ่า..รถแท็กซี่ไม่มีสักคัน
คุณยืนรอรถแท็กซี่ที่หน้าหอ

เอี้ยดดด เสียงเบรกของรถคันหรูจอดตรงหน้าคุณ คนขับรถกดเลื่อนกระจกลงมาสนทนากับคุณที่ยืนอยู่

ลู่ฮาน - นี่เธอ
คุณ - นายอีกแล้วหรอ! โรคจิตปะเนี่ยตามฉันอยู่ได้!
ลู่ฮาน - แล้วนี่แต่งตัวจะไปไหน?
คุณ - นายเป็นพ่อฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?
ลู่ฮาน - นี่เธอ! ฉันถามเธอดีๆนะ!
ลู่ฮานถอดแว่นกันแดดสีดำออก
คุณ - เรื่องของฉันหน่า! แล้วนายมาที่นี่ทำไม?
ลู่ฮาน - ฉันเอาเสื้อกับกางเกงมาคืน
คุณ - หวังว่าคงซักเสร็จเรียบร้อยนะยะ
ลู่ฮาน - ขึ้นมาสิ
คุณ - ฉันจะไปกับนายทำไมเล่า นายคืนเสื้อผ้านายก็กลับไปสิ
ลู่ฮาน - เถอะหน่า ช่วงนี้ไม่มีแท็กซี่ผ่านหรอกรอทั้งวันเธอก็ไม่ได้ขึ้นไปกับฉันยังจะดีกว่า
คุณ - นายนี่ยังไงกันนะ ฉันบอกว่าไม่ไปไงเล่า
คุณทำท่าจะเดินขึ้นตึกไป
ลู่ฮาน - เดี๋ยวก่อนสิ
ลู่ฮานวิ่งออกมาจากรถแล้วจับที่ข้อมือคุณไว้
คุณ - ฉวยโอกาส!
คุณมองไปที่มือของเขาที่จับข้อมือคุณไว้แน่น
ลู่ฮาน - เอ่อ..อ่าขอโทษทีฉันไม่ได้ตั้งใจ
คุณ - หลายครั้งเกินฉันก็คิดนะ!
ลู่ฮาน - ไปกับฉันเถอะหน่า
ลู่ฮานจูงมือคุณเดินไปที่รถแล้วเปิดประตูรถให้
ลู่ฮาน - เธอจะไปไหนล่ะ?
คุณ - ฉันจะไปช็อปปิ้ง
คุณนั่งกอดอกอยู่ที่เบาะข้างคนขับ
ลู่ฮาน - ที่เดียวกันเลย ฉันจะไปซื้อโทรศัพย์ใหม่พอดี
คุณ - แล้วไอโฟนเครื่องนั้นนายไม่ใช้แล้วรึไง?
ลู่ฮาน - ฉันว่าเธอโรคจิตกว่าฉันอีกนะ สังเกตุโทรศัพย์ฉันด้วย
ลู่ฮานทำหน้ากวนประสาท
คุณ - ก็..ก็เวลานายคุยโทรศัพย์ไงเล่าฉันก็เห็นสิ
ลู่ฮาน - อ่อหรอ? นึกว่าชอบฉันเลยสังเกตุฉันเป็นพิเศษ
ลู่ฮานยื่นหน้าเข้ามาใกล้คุณ
คุณ - บ้า! ฉันไม่ได้ชอบนายสักหน่อย -/-
ลู่ฮาน - หน้าแดงแล้วนะ ไปกันเถอะ
ลู่ฮานพูดจบก็ออกรถ

ห้างอาปาดาเฮ้
คุณ - ที่มีแต่ของแพงทั้งนั้นอ่ะ ไปที่อื่นเถอะ
คุณจับแขนลู่ฮานให้เดินออกไปจากห้าง
ลู่ฮาน - แหนะ แหนะ เธอฉวยโอกาสฉันอีกแล้วน้าา
ลู่ฮานยื่นหน้ามาใกล้ๆคุณ
คุณ - นายนี่จริงๆเลย! -/-
คุณตีแขนเขาแก้เขิน
ลู่ฮาน - ไม่เป็นไรหรอกหน่า ฉันจ่ายให้
คุณ - หื้อออออ?? นายจะจ่ายให้ฉันทำไม?
ลู่ฮาน - ค่าที่พักเมื่อคืน ค่าเสื้อผ้าด้วย
คุณ - ไม่ต้องหรอก ฉันไปซื้อของที่ห้างข้างๆก็ได้
ลู่ฮาน - มาเถอะหน่า
ลู่ฮานจับแขนคุณเดินไปที่ล็อตตุ๊กตา
คุณ - นายพาฉันมาทำไมล็อตตุ๊กตาเนี่ย ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ
ลู่ฮาน - ฉันคิดว่าผู้หญิงจะชอบตุ๊กตาซะอีกนะ
ลู่ฮานทำหน้าผิดหวัง
คุณ - นายจะซื้อให้แฟนหรอ? ฉันช่วยเลือกมั้ย?
คุณยิ้มให้เขา
ลู่ฮาน - ปล่าว..ฉันไม่มีแฟนหรอก
ลู่ฮานทำหน้าเศร้า
คุณ - นาย..เป็นอะไรรึปล่าว?
คุณจับที่บ่าของเขาเพื่อปรอบใจ
ลู่ฮาน - ปล่าวๆฉันไม่ได้เป็นอะไร
คุณ - งั้นหรอ? ก็ดีแล้ว
คุณยิ้มให้เขา
ลู่ฮาน - ไปกันเถอะ
ลู่ฮานจับมือของคุณเพื่อเดินออกจากร้าน
คุณ - เดี๋ยวก่อนๆ
คุณหยุดเดิน
ลู่ฮาน - ทำไมหรอ?
คุณ - แป๊ปนะ นายรอข้างนอกร้านก่อนแป๊ปนึง
คุณดันหลังลู่ฮานให้เดินออกจากร้านไป
ลู่ฮาน - จะเข้าไปทำไมอีกล่ะเนี่ย - -'

คุณ - มาแล้วววว
ตุบ! คุณเอาของที่ซื้อมาตีที่ไหล่ของเขา
ลู่ฮาน - โอ้ย เจ็บนะ
คุณ - เซอร์ไพรซ์ 55555
คุณหยิบตุ๊กตาที่ซ่อนอยู่ข้างหลังยื่นให้เขา
ลู่ฮาน - อะไรอ่ะ?
คุณ - ตุ๊กตาไง
คุณมองไปที่ตุ๊กตาที่คุณซื้อ
ลู่ฮาน - ตุ๊กตาอะไร?
คุณ - คิตตี้ น่ารักป่ะล่ะ
ลู่ฮาน - ก็..น่ารักดี
คุณ - อะ..ฉันให้
คุณโยนตุ๊กตาใส่เขา
ลู่ฮาน - ซื้อให้ฉัน?
คุณ - ถั่วตั้วมมม 555555
ลู่ฮาน - '...'
คุณ - ไปกันได้แล้วหน่า ไหนนายบอกว่าจะจ่ายให้ฉันงั้นรีบไปกันเถอะ
คุณจับมือเขาวิ่งไปที่โซนขายของใช้ภายในบ้าน
คุณ - ถึงแล้วๆ

พอคุณซื้อของเสร็จ
ลู่ฮาน - เธอมาซื้อแค่นี้เองหรอ?
ลู่ฮานเห็นคุณเดินออกมาจากร้านขายของใช้ภายในบ้าน
คุณ - แล้วจะให้ซื้ออะไรเยอะแยะ ฉันก็มีความเกรงใจนะ
ลู่ฮาน - ไม่เป็นไรหรอก เธอซื้ออีกก็ได้นะ
คุณ - นายเป็นเสี่ยรึไงเงินเยอะจริง แค่ที่ฉันซื้อก็หมดไปเยอะแล้วนะ บอกแล้วที่นี่ของมันแพง
คุณเดินหิ้วถุงช็อปปิ้งเดินออกมาจากร้าน
ลู่ฮาน - เราไปร้านนั้นกันเถอะ
ลู่ฮานจับมือคุณเดินตรงไปที่ร้านเค้กน่ารักๆร้านหนึ่ง
คุณ - ฉันไม่มีอารมณ์กินเค้กตอนนี้หรอกนะ กลับเถอะ
ลู่ฮาน - ฉันยั่วมั้ย? เผื่อจะมีอารมณ์
ลู่ฮานจ้องมาที่คุณ
คุณ - นี่ๆทะลึ่งแระๆ
คุณตีแขนเขา
ลู่ฮาน - แหะๆ
คุณ - ปล่อยได้แล้ว
คุณมองไปที่มือของลู่ฮานที่จับคุณอยู่
ลู่ฮาน - ไม่ปล่อยหรอกจับไว้ยังงี้แหละ ป่ะกินเค้กกัน
คุณ - นี่ๆเดี๋ยว!
ลู่ฮานไม่ฟังคุณ เขาจับมือคุณแน่นแล้วพาคุณเดินเข้าไปที่ร้าน
คุณ - บอกว่าไม่มีอารมณ์กินไงเล่า -3-
คุณนั่งหน้าบึ้ง
ลู่ฮาน - เอาเค้กช็อคโกแลต 2 ชิ้นครับ
พนักงาน - ค่ะๆ
คุณ - จะปล่อยได้รึยังเล่า -/-
ลู่ฮาน - ไม่เอา ฉันกลัวเธอหนี
ลู่ฮานทำหน้าอ้อน
คุณ - ฉันจะหนีนายทำไมเล่า คิดหน่อยเซ่
ลู่ฮาน - เธอต้องป้อนเค้กฉันก่อน ฉันถึงจะยอมปล่อย
ลู่ฮานยิ้มหวานให้คุณ
คุณ - ฉันไม่น่ามากับนายเล๊ย
ลู่ฮาน - เธอไม่ชอบคนหล่อรึไง?
ลู่ฮานหัวเราะ
คุณ - หล่อร้ายฉันไม่เอาหรอก
คุณหันหน้าเลี่ยงการสบตาตากับเขา
ลู่ฮาน - งั้นหรอ? มีประสบการณ์กับคนประเภทนี้รึไง? หื้ม?
ลู่ฮานจับคางของคุณให้หันมาสบตากับเขา
คุณ - ปะ..ปล่าวหนิ
คุณมองไปทางอื่น
ลู่ฮาน - หลบตาฉันอีกแล้วนะ
ลู่ฮานยิ้ม
คุณ - ปล่าวสักหน่อย
พนักงาน - มาแล้วค่ะ เค้กช็อคโกแลต
พนักงานเสริฟเค้กที่โต๊ะแล้วเดินเข้าไปที่ห้องพักพนักงาน
คุณ - จ้องหน้าฉันทำไมเล่า กินเข้าไปสิ
คุณยื่นมือไปป้อนเค้กเขาเพื่อจะให้แขนข้างที่เขาจับไว้เป็นอิสระ
ลู่ฮาน - เธอนี่มองดีๆก็สวยนะ แต่ติดอยู่อย่าง..
คุณ - อะไรเล่า!
ลู่ฮาน - ปากเสีย 555555
คุณ - นายกินเองเลย! ฉันจะกลับแร่ว!
ลู่ฮาน - กินก็ได้ๆ ป้อนสิๆ
ลู่ฮานยื่นหน้าเข้ามาใกล้คุณ
คุณ - อ่ะ!
คุณป้อนเค้กใส่ปากเขา
ลู่ฮาน - เธอก็ลองกินดูสิอร่อยนะ
ลู่ฮานยื่นเค้กมาให้คุณกินบ้าง
คุณ - ชิ้นใหญ่จัง ปากฉันไม่ได้เท่ารูหูนะ -*-
ลู่ฮาน - ให้ฉันกินแล้วป้อนเธอ หรือจะ กินทั้งๆแบบนี้หล่ะ?
คุณ - กินก็กินเอามา!
คุณอ้าปากให้เขา
ลู่ฮาน - ยังงี้สิถึงน่ารัก หัดฟังฉันมั่ง
คุณ - ปล่อยมือฉันได้รึยัง? เหงื่อออกเต็มมือแล้วเนี่ย
ลู่ฮานปล่อยมือคุณ
คุณ - เอ่อ..ว่าแต่คนที่ชื่อแทค..แทค?
ลู่ฮาน - แทคยอล?
คุณ - อ่าใช่ เขาคือใครหรอ?
ลู่ฮาน - คนที่ฉันรักไง
คุณ - อ๋อ แล้วทำไมนายไม่อยู่กับเธอล่ะ มาจับไม้จับมือฉันแบบนี้..
ลู่ฮาน -ไม่เป็นไรหรอก
คุณ - นายน่าจะเห็นใจผู้หญิงเขาบ้างนะ ว่าเขาจะรู้สึกยังไงที่นายมากับคนอื่นแบบนี้!
คุณลุกขึ้นต่อว่าเขา
ลู่ฮาน - นั่งลงฟังฉันก่อน
ลู่ฮานจับมือคุณ
คุณ - ไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้านายอีก!
คุณเดินออกจากร้านไป
คุณ - (ผู้ชายอย่างนาย! มันน่าจะตายๆไปซะ!)
ตุ้บบบบบ!! คุณชนเข้ากับชายร่างสูงอย่างแรงจนล้มลงไปกองกับพื้น
'เป็นอะไรรึปล่าว?' ชายร่างสูงประคองคุณให้ลุกขึ้น
คุณ - ฉันเจ็บขานิดหน่อย โอ้ย!!
ลู่ฮาน - เป็นอะไรรึปล่าว! ค่อยๆลุกนะ
ลู่ฮานปัดมือของผู้ชายคนนั้นออกแล้วประคองคุณไว้แทน
คุณ - อย่ามาแตะต้องฉัน!!
คุณสบัดมือของเขาออกแล้วเอามือไปจับผู้ชายคนนั้นแทน
ลู่ฮาน - '...'
คุณ - ลู่ฮาน! นายฟังนะ! ฉันมีแฟนแล้ว!!!
ลู่ฮาน - ไหนแฟนเธอ! ห้ะ! โกหกไม่เนียนเลยนะ หึ!
คุณ - ก็นี่ไง! ฉันนัดเขามาเจอที่นี่!
คุณเอาแขนคล้องชายร่างสูงคนนั้น
ลู่ฮาน - ไอ้เนี่ยนะ!
คุณ - นายซื่อสัตย์เท่าเขามั้ยล่ะ! ห้ะ!
คุณจ้องลู่ฮาน
ลู่ฮาน - ถ้าเธอคิดว่าโกหกฉันได้ตลอดก็โกหกไปเถอะ!
คุณ - ทำไมฉันต้องโกหก! ก็เนี่ยแฟนฉัน!!
ลู่ฮาน - ก็หกได้โกหกไปคนสวย ดูสิจะได้กี่น้ำ!
ลู่ฮานไม่รอช้าจับข้อมือคุณแน่นแล้วเดินตรงไปที่รถของเขา
คุณ - นี่นาย! ปล่อยฉันนะ!!
ลู่ฮานจับคุณนั่งที่เบาะคนขับแล้วขับออกไป
ถนนเปลี่ยวแห่งหนึ่ง
ลู่ฮานหยุดรถทันที
คุณ - นี่นาย! จะทำอะไรปล็ดล็อคประตูรถให้ฉันลงเดี๋ยวนี้เลยนะ!!
ลู่ฮาน - ก่อนที่จะเป็นของไอ้นั่น เป็นของฉันก่อนแล้วกัน!!
คุณ - ลู่ฮาน! อย่าทำบ้าๆนะ!!
ลู่ฮานไม่รอช้าปรับเบาะจนสุดแล้วขยับใบหน้าหล่อๆเข้ามาใกล้คุณ แล้วก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูเบาๆ
ลู่ฮาน - ฉันชอบเธอนะ
คุณ - อีตาบ้า!! แฟนนายมีอยู่แล้วทั้งคน!! เลวที่สุดเลย!!
ลู่ฮาน - แทคยอล..เขาตายไปตั้งนานแล้วนะ แล้วตอนนี้ฉันก็ไม่ได้มีใคร
คุณ - ผู้ชายเจ้าเล่ห์อย่างนายฉันไม่เชื่อหรอก!
คุณพยามดันอกของเขาที่ทาบกับหน้าอกของคุณออกแต่ไม่สำเร็จ
ลู่ฮาน - ฉันไม่ได้โกหก เธอไม่เชื่อในสิ่งที่ฉันได้พูดมันออกมาจากใจเลยหรอ?
คุณ - '...'
ลู่ฮาน - ฉันไม่ได้มีใครจริงๆ เธอคือคนแรกที่ทำให้โลกของฉันเปลี่ยนไปหลังจากที่ได้เจอเธอครั้งแรก เธอไม่คิดว่าฉันจะจริงจังกับเธอได้สักนิดเลยหรอ?
คุณ - นายมันเจ้าเล่ห์
ลู่ฮาน - หลุมศพของแทคยอลอยู่ที่สวนหลังบ้านของฉัน ตั้งแต่เธอจากฉันไปฉันต้องทนทุกข์ทรมาน แต่ฉันเจอเธอ เธอทำให้ฉันตกหลุมรัก 
คุณ - แล้วถ้าฉันไม่ได้รักนายล่ะลู่ฮาน
ลู่ฮาน - ฉันก็จะรอ รอให้เธอหันมารักฉัน
คุณ - พอได้แล้ว
ลู่ฮาน - เชื่อฉันแล้วใช่มั้ย?
คุณ - แค่คำพูดอย่างเดียวมันไม่พอหรอกนะ
ลู่ฮาน - แล้วเธอต้องการอะไรที่ทำให้เธอเชื่อในตัวฉัน?
คุณ - ฉันตอบไม่ได้
ลู่ฮาน - ฉันจะรอคำตอบ
ลู่ฮานพูดจบก็ลุกออกจากตัวคุณไปนั่งที่นั่งคนขับ
ลู่ฮาน - พรุ่งนี้ไปเดทกันมั้ย?
คุณ - ฉันขอคิดดูก่อน
ลู่ฮาน - อย่านานนักนะ ถ้ารอนานฉันจะจับเธอกด..
คุณ - กดอะไรของนายห้ะ!
ลู่ฮาน - ปล่าวๆไม่มีไร
ลู่ฮานพูดจบก็ขับรถไปส่งคุณที่หอทันที

ปล.แอดหาบทที่ 6 ไม่เจอแล้วถ้าเจอเมื่อไหร่จะมาอัพเดทอีกทีนะค้าาา

คุณ - (อีตาบ้า! อีตาบ้า! อีตาบ้า! อีตาบ้า!!!)
คุณเดินตรงไปที่ลิฟท์
ปิ๊ง เสียงประตูลิฟท์เปิดออก มีชายร่างสูงคนนึงเดินออกมาจากลิฟท์
คุณ - อ้าว! ไคนายก็อยู่หอนี้หรอ?
ไค - ใช่ฉันอยู่ที่นี่แหละ
คุณ - อ๋อหรอ? บังเอิญจัง
คุณยิ้มให้เขา
ไค - ไปหาอะไรกินกันมั้ย?
คุณ - อื้มไปสิ ฉันกำลังเบื่อโลกพอดี
ไค - เบื่อโลก?
คุณ - อ่าห้ะ
ไค - ฉันช่วยนะ
ไคจับมือคุณให้แล้วเอามืออีกข้างมาประคองคุณไว้ ลู่ฮานที่วิ่งตามคุณออกมาก็มาเห็นช็อทนี้เข้าพอดี
ลู่ฮาน - จะพาแฟนฉันไปไหนห้ะ!
ลู่ฮานวิ่งเข้ามาแล้วต่อยไคอย่างแรงจนเขาล้มลงไป
ไค - อะไรของแกว่ะ!
ลู่ฮาน - ฉันถามว่าจะพาแฟนฉันไปไหน! ไปทำอะไร!
คุณ - เขาจะพาฉันไปกินข้าว! เราจะไปเดทกันนายได้ยินมั้ย!!
ลู่ฮานเมื่อได้ยินคุณพูดแบบนั้นก็ยืนนิ่งไม่ได้ตอบโต้อะไร
คุณ - ไปกันเถอะไค
คุณเดินขากะเพกไปที่ลิฟท์

ร้านอาหาร
ไค - เธอ..
คุณ - มีอะไรหรอ?
ไคทักคุณเพราะเห็นคุณนั่งเหม่อตั้งแต่เมื่อกี้
ไค - ปล่าว สั่งอาหารกันเถอะ
ไคยิ้มให้คุณ
คุณ - (ไคเขาก็เป็นคนที่ดีนะ)
ไค - เธออยากกินอะไรหล่ะ?
ไคยื่นเมนูมาให้
คุณ - (ใส่ใจฉัน ห่วงฉัน ดูแลฉันตลอด)
คุณไม่ได้พูดอะไร
ไค - ผู้หญิงน่าจะชอบเมนูแบบนี้มากกว่าเนอะ
ไคยิ้มให้คุณแล้วเปิดรายการไปหน้าขนมหวาน
คุณ - (เขาทายใจผู้หญิงถูกด้วยแหะ เอาใจเก่งอีกต่างหาก)
ไค - เธอเป็นอะไร นั่งจ้องหน้าฉันอยู่ได้ -/-
คุณ - ปล่าวสักหน่อย รู้สึกดีที่ได้อยู่กับนายนะไค
คุณยิ้มให้เขาแล้วหยิบเมนูเพื่อสั่งอาหาร
ไค - ฉันต้องทำให้เธอมีความสุขอยู่แล้วล่ะ
ไคยิ้ม
พอคุณและใครกินข้าวเสร็จ
ไค - เธอเป็นอะไรรึปล่าวเห็นนั่งหน้าบูดมาตั้งแต่เมื่อกี้?
คุณ - ฉันเจ็บขา
ไค - เธอเดินเองไหวมั้ย?
คุณ - ไม่อ่ะ มันเจ็บมากเลยตอนนี้
ไค - ฉันแบกเธอกลับเอง ขึ้นหลังสิ
ไคย่อตัวลงมาให้คุณขี่หลัง
คุณ - นายไหวนะ?
ไค - ขึ้นมาเถอะ
คุณ - ขอบคุณนะ
ไคแบกคุณเดินกลับไปที่หอจนถึงหน้าห้อง
ไค - ฉันคงส่งเธอได้แค่นี้ ไปนะ
คุณ - ขอบคุณนะไค ฉัน..
ไคที่กำลังเดินไปหยุดทันที
ไค - อะไรหรอ?
คุณ - ฉัน..ฉันรู้สึกดีกับนายนะ
ไค - เข้าใจแล้วๆ งั้นฉันไปนะ
คุณยืนอมยิ้มอยู่หน้าห้องรอส่งเขา ขณะที่คุณกำลังเดินเข้าห้องไป
ลู่ฮาน - มาคุยกันเดี๋ยวนี้!
คุณ - อะไร! นี่เดี๋ยวปล่อยนะ!!
ลู่ฮานช้อนตัวคุณขึ้นแล้วเปิดประตูห้องเดินตรงไปที่เตียงแล้ววางคุณลงมือของเขาทั้งสองข้างกดไหล่ของคุณไว้แน่นใบหน้าหล่อๆโน้มเข้ามาใหล้จนได้ยินถึงเสียงลมหายใจของกันและกัน
คุณ - ปล่อย!
ลู่ฮาน - เธอบอกว่ารู้สึกดีกับมันงั้นหรอ!
คุณ - เขาทำให้ฉันรู้สึกดี ไม่เหมือนกับนาย!
ลู่ฮาน - ทำไม!
คุณ - นายทำให้ฉันรู้สึกแย่ตลอด! ไม่เคยมีดีอะไรสักอย่าง!!
ลู่ฮาน - มันจะมากเกินไปแล้วนะ!
คุณ - ถ้านายไม่พอใจกับคำพูดของฉันก็เชิญไปอยู่กับหลุมศพคนรักของนายนู่นไป!!!
ลู่ฮาน - อย่าว่าเธอแบบนั้น! แทคยอลเขาดีกว่าเธอหลายเท่า! ถ้าไม่ดีพออย่าพูดเลยดีกว่า!!
คุณ - นายมันก็ได้แค่นี้แหละ! ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว!
คุณพลักเขาออกไป
ลู่ฮาน - ก็ได้ ฉันจะไม่มายุ่งกับเธออีก!
ลู่ฮานพูดจบก็เดินออกจากห้องไป
คุณ - (เราไม่น่าเจอกันเลยลู่ฮาน เราไม่น่าจะรู้จักกัน)
คุณปล่อยน้ำตาที่กลั้นออกมา ความเสียใจที่เก็บไว้มันออกมากับน้ำตา ออกมาให้หมดความทุกข์ที่มีให้มันตายไปพร้อมผู้ชายที่ชื่อลู่ฮาน..

ตื้ด ตื้ด ตื้ด เสียงโทรศัพย์ของคุณดังขึ้น
>มินกี<
คุณ - ฮัลโหล
'แกอยู่ไหนอ่ะ?'
คุณ - ที่หอ
'ฉันจะแวะไปหานะ'
คุณ - อื้ม
ตี้ด คุณกดวางสายมินกี
15 นาทีต่อมา
มินกี - แท่แด๊นนนน!
คุณ - มาหาฉันมีธุระอะไรอ่ะ?
มินกี - โถ่ เธอเป็นเพื่อนฉันก็ต้องมาหาสิ ขาเธอ?
คุณ - อุบัติเหตุนิดหน่อย
มินกี - หายไวๆนะ เอ้อ! ป้าสมทรงฝากเค้กมาให้อ่ะ
มินกีเดินไปที่ห้องครัว
มินกี - นี่เธอกับข้าวเยอะแยะเลย ทำไมปล่อยให้มันเย็นชืดขนาดนี้อ่ะไม่กินก็แทนที่จะเก็บเข้าตู้เย็น
คุณ - ?
คุณเดินไปที่ห้องครัว
คุณ - (กับข้าวเยอะแยะเลย มีของชอบของฉันด้วย)
มินกี - เธอซื้อมาเผาหรอเยอะแยะขนาดนี้เนี่ย?
คุณ - (ลู่ฮาน)
มินกี - นี่! ฉันถามทำไมไม่ตอบล่ะเนี่ย?
คุณ - ไม่มีอะไรหรอก ช่วยฉันเก็บกับข้าวพวกนี้ทิ้งที
มินกี - เธอจะทิ้งทำไมของดีทั้งนั้นนะเนี่ย?
คุณ - ฉันบอกให้ทิ้งก็ทิ้งไงเล่า!
คุณตะคอกใส่มินกี
มินกี - '...'
คุณ - ฉันขอโทษที่ตะคอกใส่เธอนะ ช่วงนี้อารมณ์ฉันมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่
มินกี - ไม่เป็นไรหรอก รีบเก็บไปทิ้งเถอะ
คุณ - อื้ม
03:28 น.
มินกี - ฉันคงนอนเป็นเพื่อนเธอไม่ได้นะ คือรายงานฉันยังไม่เสร็จเลยงั้นฉันกลับก่อนนะไว้จะมาเยี่ยม
คุณ - ไปเถอะ กลับดีๆล่ะดึกมากแล้ว
มินกี - จ้าๆ
พูดจบมินกีก็เดินออกจากห้องไป
คุณ - (ฉันตะคอกเขาแรงขนาดนั้น จะเป็นยังไงบ้างนะลู่ฮาน)
คุณ - (ไม่ ไม่ ไม่ ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับเขา ตอนนี้ฉันชอบไค ชอบไค ชอบไค ชอบไค)
คุณพยามลืมลู่ฮานให้ได้แล้วเริ่มต้นใหม่กับไค คุณยอมรับว่าที่ผ่านมาเคยมีความรู้สึกดีๆให้กับลู่ฮานเหมือนกัน แต่ไคก็ทำให้คุณรู้สึกดีเวลาที่ได้อยู่กับเขาไม่ใช่น้อย
เช้า
คุณ - (วันนี้ฉันมีเรียนนี่นา อ๋อย สายแล้วๆ!!)
กิจวัติประจำวันของคุณเต็มไปด้วยความยากลำบากเพราะขาของคุณยังใส่เฝือกอยู่
มหาลัย
คุณ - เดินก็ลำบาก เฮ้ออออ เวรกรรมอะไรของฉันเนี่ย
คุณบ่นพึมพำแล้วใช้ไม้ค้ำพยุงเดินไปเรื่อยๆ
ไค - อ้าว มาเรียนด้วยหรอ? ฉันคิดว่าเธอจะไม่ไหวสะอีกนะ
คุณ - ยังไงก็ต้องมาแหละนะ
ไค - ฉันช่วยถือของนะ ส่งมาสิ
ไคยื่นมือให้คุณ
คุณ - ขอบใจนะ
คลาส
คุณกวาดสายตามองไปรอบๆห้องแต่ก็ไม่เห็นลู่ฮาน
ไค - ฉันนั่งตรงนี้นะ
คุณ - อื้มเชิญเลย
ไคเดินมานั่งโต๊ะข้างๆคุณ
คุณ - (ที่ของลู่ฮานตอนนี้โดนแทนที่แล้วสิ ถูกแทนที่ด้วยคนๆนี้)
คุณมองไปที่ไค
คุณ - (เริ่มต้นใหม่กับผู้ชายคนนี้)
คุณยิ้มให้เขา
พักกลางวัน
คุณ - นายไปกินข้าวเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้มั้ย?
ไค - ฉัน?
คุณ - ไปกันเถอะ
คุณจับมือเขาให้เดินไปด้วยกัน
โรงอาหาร
คุณ - ขอโทษนะที่บังคับให้มาด้วยแบบนี้
ไค - ไม่เป็นไรหรอก
ไคยิ้มให้คุณ
ไค - กินข้าวเถอะเดี๋ยวเย็นหมดจะไม่อร่อย
คุณ - นายก็กินสิกินเยอะๆ 5555555
ไค - 5555555555
พอคุณและไคกินข้าวเสร็จ
สนาม
ไค - มาที่สนามทำไมหรอ?
คุณ - มานั่งสูดอากาศ
คุณหันไปพูดกับเขา
ที่จริงแล้วคุณไม่ได้มาสูดอากาศบริสุทธิ์ที่สนามแต่คุณมาเพื่ออยากจะเจอหน้าลู่ฮาน
คุณ - (เจอกันครั้งแรกก็ที่นี่สินะ ไม่เห็นจะโรแมนติคตรงไหน)
คุณมองไปรอบๆสนาม
คุณ - (แถมเจอกันครั้งแรกนายยังทำให้ฉันเจ็บตัวอีกต่างหาก)
คุณยอมรับว่ายังคงคิดถึงเขาอยู่
ไค - มองอะไรอยู่หรอ?
คุณ - ปล่าว เข้าคลาสกันเถอะ
คุณยิ้มให้เขา

ปล.บทที่ 9 -11 หายอีกแล้วค่าาาา TT

คุณ - นายไปอาบน้ำเลยไป
คุณดันหลังลู่ฮาน
ลู่ฮาน - เธออาบก่อนสิ
คุณ - นายอาบก่อนเถอะหน่า
ลู่ฮาน - จะหนีผมกลับบ้านรึไงครับ
ลู่ฮานยิ้มมุมปาก
คุณ - ไม่หนี๊ ไม่เค๊ยยยยย
คุณพูดเสียงสูง
ลู่ฮาน - โกหกไม่เนียนอีกแร่ะเธออ่ะ -.-
คุณ - ก็ได้ฉันไปอาบก่อนก็ได้ แล้วเสื้อผ้าฉันจะเอามาจากไหน?
ลู่ฮาน - อยู่ในตู้ฉันซื้อตั้งนานแล้วฉันรอให้เธอมาใส่ให้ดู
ลู่ฮานทำหน้าหื่น
คุณ - ดูไรยะ นี่นี่ลามกเกินไปแล้ว!
คุณตีไหล่เขา
ลู่ฮาน - เถอะหน่าไปอาบน้ำได้แล้ว

พอคุณอาบน้ำเสร็จ
คุณใส่ชุดนอนที่ลู่ฮานซื้อให้ ชุดนอนลายลูกไม่สีดำกระโปรงสั้นจนเห็นขาอ่อนขาวๆของคุณ
คุณ - ลู่ฮานไปอาบน้ำ!
คุณเดินไปที่เตียง
คุณ - หลับหรอ
คุณเห็นลู่ฮานที่นอนหลับอยู่บนเตียง
ลู่ฮาน - ติดกับฉันอีกแล้วนะ
ฟึบ! ลู่ฮานจับคุณกดลงบนเตียงอีกครั้ง
คุณ - สัญญาแล้วหนิว่าจะไม่ล่วงเกิน
คุณทำหน้าบึ้ง
ลู่ฮาน - ฉันยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย
ลู่ฮานกวาดสายตามองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า
คุณ - มะ..มองอะไรของนาย -/-
ลู่ฮานยังคงกวาดสายตาไปเรื่อยๆจนถึงขาอ่อนขาวๆของคุณ
คุณ - มองต่ำไปแล้ว พอพอ! -/-
คุณดันหน้าอกของเขาออกไป ลู่ฮานโน้มหน้าลงมาที่ซอกคอของคุณ
ลู่ฮาน - คืนนี้เธอสวยจัง
คุณ - บ้า ออกไปได้แล้ว
ลู่ฮานปล่อยคุณให้เป็นอิสระ แล้วเดินตรงไปที่ห้องน้ำ
ลู่ฮาน - ถ้าเธอเหนื่อยก็นอนก่อนเลยนะ
ลู่ฮานหันมายิ้มให้คุณ
คุณ - อื้ม
ด้วยความเหนื่อยหล้าของวันนี้คุณเลยพล็อยหลับไป

พอลู่ฮานอาบน้ำเสร็จ
ลู่ฮาน - หื้ม?
ลู่ฮานที่เห็นคุณนอนหลับอยู่บนเตียงก็ถึงกับชงักเพราะท่านอนของคุณมันเผยให้เห็นขาขาวๆของคุณ
ลู่ฮาน - ไม่ๆทำไม่ได้ฉันสัญญาไว้แล้ว -/-
ลู่ฮานฝืนใจตัวให้ไม่ทำอะไรคุณแล้วเดินไปที่เตียงล้มตัวนอนข้างๆคุณและกอดคุณไว้จากด้านหลัง
ลู่ฮาน - เธอหอมจัง
คุณ - หืม อาบน้ำเสร็จแล้วหรอ?
คุณงัวเงียขึ้นมาถามเขา
ลู่ฮาน - อื้ม อาบเสร็จแล้ว
คุณ - ฝันดีนะ
คุณยิ้มให้เขา
ลู่ฮาน - ถ้าได้นอนกอดเธอยังงี้ไม่ฝันร้ายหรอก
ลู่ฮานกระชับกอดให้แน่นขึ้น

เช้า
ลู่ฮาน - ที่รักเช้าแล้วนะ
คุณ - หืม? เช้าแล้วหรอ?
ลู่ฮาน - ไปมหาลัยกันเถอะ
คุณ - ฉันไม่ได้เอาชุดมา
ลู่ฮาน - เดี๋ยวฉันไปส่งเธอที่บ้านแล้วจะไปรับนะ
คุณ - โอเค
คุณยิ้มให้เขา

ที่หอ
ลู่ฮาน - แล้วฉันจะมารับนะ
ลู่ฮานยิ้มให้คุณแล้วเดินจากไป
พอคุณเข้ามาในห้อง
คุณ - หืม? มินกี!!!
มินกี - กลับมาแล้วหรอ?
คุณ - ผู้ชายคนนั้นใคร?
คุณถามมินกีที่นอนอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งอยู่บนเตียงของคุณ
มินกี - แฟนฉันเองหละขอโทษนะ ยืมใช้เตียงของเธอแค่คืนเดียวเองไม่โกรธเนอะ
มินกีหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาใส่
คุณ - เธอ..มีอะไรกันแล้วหรอ?
มินกี - ก็นะ -/-
คุณ - จริงๆเลยเธอนี่! ฉันจะไปอาบน้ำแล้วเก็บผู้ชายของเธอออกไปจากห้องฉันด้วย
คุณทำหน้าบึ้งแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

พอคุณอาบน้ำเสร็จ
คุณ - (หวังว่าคงกลับกันไปแล้วนะ)
คุณเปิดประตูออกมาก็พบว่า
คุณ - อร้ายยยยยย !!
คุณเอามือปิดตา
มินกี - โทษทีๆ ฉันอารมณมค้างก็เลยทำต่อ
คุณ - ออกไปเลยๆ!
มินกี - โอเคๆฉันไปทำต่อห้องฉันก็ได้
พอพูดเสร็จยัยมินกีก็พาคู่นอนของเธอออกไป
คุณ - แล้วทำไมต้องมาทำที่ห้องฉันเนี่ย! รกไปหมด!
คุณมองไปรอบๆแล้วหยิบไม้กวาดขึ้นมาทำความสะอาดห้อง
ปึง! ประตูถูกเปิดออกชายร่างสูงผมสีแดงเพลิงก้าวขาเข้ามาในห้องถึงกับชงัก
ลู่ฮาน - นี่เธอทำไมห้องรกจัง
คุณ - ยัยมินกีเอาผู้ชายมานอนห้องฉันอ่ะ!
คุณโมโห
ลู่ฮาน - มานี่ฉันช่วย
ลู่ฮานแย่งไม้กวาดมาจากคุณ
คุณ - ขอบใจ
10 นาทีต่อมา
ลู่ฮาน - เสร็จแล้ว ไปกันเถอะสายแล้วนะ
คุณ - อื้ม
คุณและลู่ฮานเดินจับมือกันขึ้นไปที่รถ

มหาลัย
ลู่ฮาน - พักกลางวันนี้เธอว่างรึปล่าว?
คุณ - ฉันว่างนะ ทำไมหรอ?
ลู่ฮาน - ไปกินข้าวกัน
ลู่ฮานยิ้มให้คุณ
คุณ - อื้ม -/-
ลู่ฮานเดินจับมือคุณเดินไปส่งที่ห้อง แต่คุณหยุดชงักทันทีเมื่อเห็นไคยืนอยู่ข้างหน้า
คุณ - ไค..
ไคหันมาหาคุณ คุณทำท่าว่าจะปล่อยมือจากลู่ฮานแต่ลู่ฮานจับมือคุณไว้ได้ทัน
คุณ - คือ..ฉันต้องขอโทษที่ปล่อยนายให้รอนะไค
ไค - เมื่อคืนฉันไม่ได้รอเธอ
คุณ - อย่างงั้นหรอ
ไค - อืม ฉันไปก่อนนะ
คุณ - โอเค

คลาส
ลู่ฮาน - เป็นอะไรรึปล่าว เงียบมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ
ลู่ฮานเป็นห่วงคุณ
คุณ - ปล่าวๆฉันแค่น้อยใจที่เขาพูดออกมาแบบนั้น เขาเคยบอกรักฉันแต่ทำไมวันนี้เขาทำเหมือนว่าไม่รู้จักกัน
ลู่ฮาน - เธอยังคิดถึงไอ้ไคนั่นอยู่หรอ?
ลู่ฮานทำหน้าเศร้าแล้วค่อยๆปล่อยมือคุณออก
ลู่ฮาน - เธอไปหามันก็ได้นะ
คุณ - ไม่ ฉันไม่ไปในเมื่อฉันเลือกที่จะอยู่กับนายแล้ว
คุณเอื้อมมือไปจับมือลู่ฮานแล้วบีบเบาๆ
ลู่ฮาน - ขอบคุณนะ

พักกลางวัน
คุณ - อย่าทำหน้ายังงั้นสิ 
ลู่ฮาน - ก็..มันอดคิดไม่ได้เรื่องเธอกับไค
คุณ - มันจบแล้ว ตอนนี้ฉันอยู่กับนายแล้ว
ลู่ฮาน - เลิกคิดแล้วไปกินข้าวกันเถอะ
ลู่ฮานฝืนยิ้ม

ร้านอาหารดงบังกิมจิ
ลู่ฮาน - ฉันพาเธอมาร้านของนักร้องชื่อดังเลยนะ
ลู่ฮานหัวเราะ
คุณ - ดงบังกิมจิ วงลอกเลียงแบบดงบังชินกิเนี่ยนะ - -
คุณทำหน้าเซ็ง
ลู่ฮาน - ไว้ฉันจะพาเธอไปกินของแท้นะ 5555555555
คุณ - งั้นหรอ?
คุณหัวเราะ
ลู่ฮาน - พี่ครับ เมนู
ลู่ฮานยกมือเรียกบ๋อย
'ผู้ชายคนนั้นเท่จังเลยเนอะ หล่อ หน้าหวาน หุ่นเป๊ะ น่ากิน อ่าห์'
คุณ - (หึ่ม!!!!! อย่าจ้องจะกินแฟนฉันเชียวนะ!)
ลู่ฮาน - เป็นอะไรหรอ? ดูทำหน้าสิ
ลู่ฮานจับแก้มคุณ
'อี๋ย์ แฟนหรอนั่นสวยไม่ได้ครึ่งฉันด้วยซ้ำ!)
คุณ - (ด่าฉันหรอห้ะ!!!)
คุณเริ่มทนไม่ไหว
ลู่ฮาน - เป็นอะไรกำหมัดแน่นเชียว
'ยัยนั่นอ่ะนะ นมก็แบน ตัวก็เตี้ย ชอบไปได้ไง'
คุณ - ฉันไม่ไหวแล้ว!!!
คุณลุกไปที่โต๊ะผู้หญิงกลุ่มนั้นแล้วหยิบแก้วน้ำสาดเธอทันที
คุณ - ยัยปากเสีย!!!!
ยัยปากเสียคนนั้น - นี่เธอ! สวยก็ไม่สวยดูนมสิเล็กอย่างกะไข่ดาว!!!
คุณ - ก่อนจะว่าใครอ่ะดูตัวเองหน่อยนะ นมเธอก็ไม่ต่างอะไรกับฉันหรอกฟองน้ำทั้งนั้น!!!
ยัยปากเสียคนนั้น - กรี้ดดดด!!! 
คุณ - เหอะ! ดูจมูกเธอสิ! ซีลีโคนยัดมาชัดๆ!! ยังกล้ามาดูถูกฉันอีกนะของฉันแท้ร้อยเปอร์เซนต์ย่ะ!!!
คุณเชิดหน้าใส่ยัยปากเสียคนนั้นแล้วเดินออกจากร้านไป
ลู่ฮาน - นี่!
ลู่ฮานวิ่งตะโกนออกมาจากร้าน
ลู่ฮาน - หยุดก่อน!!
ลู่ฮานคว้าข้อมือคุณไว้
คุณ - ฉันขอโทษที่ทำให้บรรยากาศมันเสียไปนะ
ลู่ฮาน - ไม่เป็นไรหรอก แต่..
คุณ - อะไรหรอ?
ลู่ฮาน - เธอหึงฉันหรอ
ลู่ฮานยิ้ม
คุณ - ปล่าว -/-
ลู่ฮาน - ถ้าไม่หึงแล้วทำไมถึงทำผู้หญิงคนนั้นซะขนาดนั้น
ลู่ฮานหัวเราะ
คุณ - ก็ยัยนั่น! เฮ้อ ยัยนั่นพูดถึงนายแล้วก็ว่าฉันเสียๆหายๆด้วย
ลู่ฮาน - ว่าๆอะไร?
ลู่ฮานทำหน้าจริงจัง
คุณ - ว่าฉันนมเล็ก -/-
ลู่ฮาน - เอ่อ..จริงดิ? -3-"
ลู่ฮานมองไปที่หน้าอกของคุณ
คุณ - หื่นอีกแล้ว หื่นได้ตลอดจริงนายหนิ
คุณตีไหล่เขา
ลู่ฮาน - ฉันก็ผู้ชายนะก็ต้องมีโมเม้นแบบนี้บ้างแหละ
คุณ - นายเคยดูคลิปโป๋รึปล่าว?
ลู่ฮาน - ฉันก็ผู้ชายนะ
คุณ - หื่นนนนนนน!
ลู่ฮาน - พรุ่งนี้ไปชักว่าวกัน
ลู่ฮานหัวเราะ
คุณ - ทะลึ่ง!!
คุณตีไหล่เขาอีกรอบ
ลู่ฮาน - เธอนั่นแหละคิดลึก
คุณ - อ่าวหรอ? โทษที -/-
ลู่ฮาน - เธอก็หื่นเหมือนกันล่ะหน่า แหม
ลู่ฮานจับมือคุณเดินไปที่สวนสาธารณะใกล้ๆ

สวนสารธารณะ
ลู่ฮาน - เธอนั่งรอตรงนี้ก่อนนะ
คุณ - อะ..อื้ม
ลู่ฮานบอกให้คุณนั่งรอเขาที่โต๊ะม้าหินอ่อน
10 นาทีต่อมา
ลู่ฮาน - มาแล้วววววว
คุณ - อะไรอ่ะ? 
ลู่ฮาน - อาหารไง ก็เธอดันเล่นวิ่งออกมาจากร้านนี้ก็จะบ่ายสามแล้วยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย
คุณ - ยังงี้นี่เอง งั้นรีบกินกันเถอะนะ
คุณยิ้มให้ลู่ฮาน
ลู่ฮาน - ฉันป้อน
ลู่ฮานยื่นอาหารมาให้คุณ
ลู่ฮาน - อ้าม
คุณ - อ้ำ!
คุณกินอาหารที่เขาป้อน

พอคุณและลู่ฮานกินอาหารกลางวันเสร็จ
ลู่ฮาน - ฉันไปส่งเธอนะ
คุณ - ได้สิ ถ้านายไม่ไปส่งแล้วฉันจะกลับยังไงเล่า
ลู่ฮาน - แท็กซี่ไง
ลู่ฮานหัวเราะ
คุณ - อีกไม่กี่เดือนฉันก็ปี3แล้ว เฮ้อ ยังไม่รู้เลยว่าจะหางานทำได้ที่ไหน
ลู่ฮาน - ไม่ต้องทำหรอก อยู่บ้านเฉยๆนั่นแหละ
คุณ - ?
ลู่ฮาน - พอเธอเรียนจบก็แต่งทันทีเลย จากนั้นเธอก็ย้ายเข้ามาอยู่บ้านของฉัน แล้วก็...
คุณ - อะไร?
ลู่ฮาน - มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมืองด้วยกันไง
ลู่ฮานหัวเราะ
คุณ - บ้า -/-
คุณตีไหล่เขา

เขาขึ้นมาส่งคุณถึงหน้าห้อง
คุณ - กลับดีๆนะ
ลู่ฮาน - เธอก็อย่าลืมล็อคประตูล่ะ เดี๋ยวนี้มีข่าวขโมยเยอะ
คุณ - โอเคๆบ๊ายบ่ายกลับดีๆนะ
ลู่ฮาน - บาย ฉันกลับก่อนนะ
คุณ - อื้ม
คุณปิดประตูแล้วเดินเข้าห้องไป
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงประตูดังขึ้น
คุณ - ใครอ่ะ?
คุณตะโกนออกมาจากห้อง
ลู่ฮาน - ฉันเองลู่ฮาน เปิดให้ฉันหน่อย
คุณเดินไปเปิดประตู
คุณ - กลับมาอีกทำไมอ่ะ?
ลู่ฮาน - มานี่เร็ว
ลู่ฮานดึงข้อมือคุณแล้วเดินเข้าไปในห้อง
คุณ - มีอะไรหรอ?
ลู่ฮาน - ตอนที่ฉันยืนรอลิฟท์อยู่ฉันเห็นผู้ชายทำท่าแปลกๆอยู่ทางหนีไฟฉันเป็นห่วงเลยมาหาเธออีกรอบ
คุณ - แล้วยังไงหรอ?
ลู่ฮาน - เขาอาจเข้ามาทำร้ายเธอแล้วก็ขโมยของไปก็ได้ ทางที่ดีเธอย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านฉันก่อนดีกว่า
คุณ - แหนะๆหาเรื่องให้ฉันไปอยู่กับนายล่ะสิฉันรู้ทันหรอก
ลู่ฮาน - ฉันไม่ได้โกหก ฉันเป็นห่วงเธอนะ
ลู่ฮานจับมือคุณไว้แน่นสีหน้าของเขาดูจริงจังและเป็นห่วงคุณมากๆ

คฤหาส (ลู่ฮาน)
ลู่ฮาน - อ้าว! คริสนายมาอยู่ที่นี่ได้ไงมีธุระอะไรหรอ? แล้วเมียนายอ่ะ?
(*ติดตาม FIC TWO MOON PART KRIS ได้ที่บันทึกของเพจค่ะ*)
คริส - ฉันแวะมาดูอาการนายหน่อยอ่ะ เผื่อเฮริทแล้วอยากฆ่าตัวตายไรงี้
คุณเดินเข้ามา
คุณ - เอ่อ..คือนายมีแขกอยู่หรอ?
คุณที่เห็นคริสยืนอยู่เลยถามลู่ฮาน
ลู่ฮาน - ปล่าว นี่คริสลูกพี่ลูกน้องฉันเอง
คริส - ยินดีที่ได้รู้จักนะ
คคริสยื่นมือมาทักทาย
คุณ - (หล่อจัง -/-)
ลู่ฮาน - กลับไปได้แล้วไปดูสิแฟนฉันมองนายจนเคลิ้มแล้วนั่น ไม่รู้จะเกิดมาหล่อเกินหน้าเกินตาฉันทำไมก็ไม่รู้ -0-
คริส - ก็ยังงี้อะคนหล่อทำอะไรก็ดูดี
ลู่ฮาน - คริส..แฟนนายรออยู่ที่คฤหาสโน่นทำตัวให้มันน่ารักๆหน่อย ถ้าฉันเอาเรื่องนี้ไปฟ้องเมียนาย นายหนาวแน่
คริส - โอเคครับกลับก็กลับ
คริสพูดจบก็เดินออกไป

คุณ - คริสเขามีแฟนแล้วหรอ?
ลู่ฮาน - ไม่ใช่แค่แฟนหรอกเมียเลยละ
ลู่ฮานเข้ามากอดคุณจากด้านหลัง
คุณ - อ๋อ แล้วพวกเขาพักอยู่ที่ไหนหรอ?
ลู่ฮาน - คฤหาสข้างๆนี่ไง
ลู่ฮานชี้ไปทางหน้าต่าง
คุณ - ตระกูลของพวกนายคงรวยกันมากเลยนะ มีคฤหาสกันเป็นหลังๆ
กุก กัก กุก กัก! เสียงดังมาจากห้องข้างๆของคฤหาส
ลู่ฮาน - เธอรออยู่นี่นะฉันจะไปดูว่ามันเป็นเสียงอะไร
คุณ - รีบไปรีบมานะ
ลู่ฮานปล่อยแขนออกแล้วเดินออกจากห้องไป
**ฝั่งลู่ฮาน
ลู่ฮาน - นั่นใครอ่ะ! ขโมยอ๋อ!!
ซิ่วหมิน - เห้ยๆเดี๋ยวก่อนๆ
ซิ่วหมินยกมือสองข้าง
ลู่ฮาน - ไอ่หมิน..บอกกีทีแล้วว่ามาให้มันให้ซุ่มให้เสียงหน่อย แล้วนี่อะไร?
ลู่ฮานแย่งขวดอมยิ้มในมือของซิ่วหมิน
ซิ่วหมิน - ก็ฉันอยากกินอมยิ้มนี่! 
ซิ่วหมินแย่งขวดอมยิ้มมาจากมือลู่ฮาน
ลู่ฮาน - เอาไปเลยๆ! รีบกลับไปได้แล้วอมยิ้มบ้านนายไม่มีรึไงมาขโมยฉันได้ทุกวัน!
ซิ่วหมิน - เถอะหน่า ไปล้ะ
ซิ่วหมินถือขวดอมยิ้มแล้วเดินออกจากคฤหาสไป

ห้องนอน
ลู่ฮาน - เฮ้ออออออ
ลู่ฮานถอนหายใจเหือกใหญ่
คุณ - มีอะไรหรอ?
คุณที่กำลังดูทีวีอยู่ถามเขา
ลู่ฮาน - ปล่าวหรอก
คุณ - เล่าให้ฉันฟังได้นะ
คุณสบตาเขาแล้วดึงมือเขาให้นั่งลงข้างๆ
ลู่ฮาน - ก็แค่ไอ้หมินมันมาเอาอมยิ้มจากตู้เย็นไปหนะสิ
คุณ - 55555555555 อมยิ้ม?
คุณหัวเราะ
คุณ - แค่อมยิ้มนายจะทำหน้าหดหู่อะไรขนาดนั้น
ลู่ฮาน - ก็มันหลายรอบแล้วนี่ เอาอมยิ้มที่ฉันซื้อไว้ไปทุกทีเลยอ่ะ
คุณ - เขาเป็นญาตินายรึปล่าว?
ลู่ฮาน - อื้ม
คุณ - ปล่อยเขาไปเถอะ แค่อมยิ้มซื้อใหม่ได้ไม่ใช่อ่อ?
ลู่ฮาน - อื้ม ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ
คุณ - อื้ม

พอลู่ฮานอาบน้ำเสร็จ
ลู่ฮาน - เสร็จแล้วๆเธอไปอาบสิ
ลู่ฮานเดินออกมาบนตัวเขามีแค่ผ้าขนหนูผืนเดียวมือของเขากำลังเช็ดผมที่เปียกปอนอยู่
คุณ - อร้ายยยยยย! นี่นายก่อนออกมาแต่งตัวให้มันเรียบร้อยก่อนได้มั้ยเล่า!
คุณเอามือปิดตาแล้วนั่งหันหลังให้
ลู่ฮาน - แต่งงานกันไปได้เห็นเยอะกว่านี้อีกนะ
ลู่ฮานเดินเข้ามานั่งลงข้างหลังของคุณ
คุณ - ฉะ..ฉันไม่คุ้นนี่! -/-
ลู่ฮาน - เช็ดผมให้หน่อยสิ
คุณ - อะ..อื้ม
ด้วยความเขินอายคุณเลยได้แต่ก้มหน้าก้มตาเช็ดผมของเขา
ลู่ฮาน - เช็ดให้มันถูกที่หน่อยสิ
คุณ - อะ..อื้ม
ลู่ฮาน - แล้วนี่ก้มหน้าทำไมเล่า
ลู่ฮานจับปลายคางของคุณให้เงยขึ้นมาเจอหน้าเขา
คุณ - อ๋อยยยย -///////-
ใบหน้าของเขาในตอนนี้ดูเซ็กซี่มาก
ลู่ฮาน - จ้องหน้าทำไมเล่า เช็ดผมสิ
คุณ - หน้านายใกล้เกินอ่ะ ฉัน..
ลู่ฮาน - โถ่..แค่นี้เขินหรอใกล้กันมากกว่านี้ก็เคยมาแล้วไม่ใช่หรอ?
คุณ - มันไม่คุ้นนี่!
คุณก้มหน้าลงอีกรอบ
ลู่ฮาน - งั้นฉันจะทำให้เธอคุ้นเองนะ
ลู่ฮานจับข้อมือของคุณที่กำลังเช็ดผมของเขาไว้แล้วโน้มหน้าลงมาใกล้ๆเขาประกบริมฝีปากนุ่มของเขาเข้ากับริมฝีปากหวานของคุณ ลู่ฮานจูบคุณอย่างอ่อนโยนแล้วค่อยๆเร่งจังหวะจูบให้ร้อนแรงขึ้น ร้อนแรงขึ้น ลิ้นของเขาเก็บเกี่ยวความหวานในปากของคุณลิ้นของคุณและเขาสัมผัสกันอย่างร้อนแรง เขาค่อยๆดันตัวคุณให้นอนลงไปที่เตียง เขาค่อยๆจูบคุณไล่ลงไปเรื่อยๆจากแก้มถึงซอกคอเขาค่อยๆฝังจูบที่เร่าร้อนให้ลึกลงไปจนเป็นรอยแดง เขาค่อยๆเลื่อนหน้าลงมาเรื่อยๆจนถึงหน้าอกของคุณแล้วค่อยๆปลดกระดุมเสื้อของคุณออก
ลู่ฮาน - เกร็งหรอ?
คุณ - ปล่าว..คือ
ลู่ฮาน - เธอกลัวรึเปล่า?
คุณ - ปล่าว
ลู่ฮาน - แล้วหลับตาทำไมล่ะ?
ลู่ฮานลูกแก้มคุณเบาๆ คุณค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ
ลู่ฮาน - ตอนนี้เราอยู่ใกล้กันขนาดนี้ ไม่มีอะไรต้องเขินอายกันแล้วนะ
คุณ - ฉัน..
ลู่ฮานไม่รอช้าโน้มหน้าลงมาจูบคุณต่ออย่างร้อนแรงและเร่าร้อนมือที่ซุกซนของเขาค่อยๆจับส่วนต่างๆของคุณไปเรื่อยๆ เขาปลดเสื้อของคุณออกและกางเกงตัวจิ๋วของคุณตอนนี้เขาโยนไปที่ข้างเตียง
คุณ - อื้อออออ ~
ลู่ฮาน - มือฉันซนไปหรอเธอเลยไม่ชอบ?
คุณ - อื้ม ฉันไม่เคย..
ลู่ฮาน - ยังงี้เองหรองั้นฉันจะทำเบาๆนะ
ลู่ฮานค่อยๆปลดเสื้อชั้นในและกางเกงในของคุณออกแล้วโยนมันไปที่ข้างเตียง
คุณ - คือ..ฉันอาย นายห้ามมองนะ!
ลู่ฮานที่กำลังเคลิ้มอยู่กับเรือนร่างของคุณถึงกับชงัก
ลู่ฮาน - ถ้าไม่มองแล้วจะทำยังไงล่ะ
คุณ - ฉันอาย -/-
ลู่ฮานค่อยๆจับขาคุณถ่างออกแล้วเอาขาของคุณพาดที่เอว ลู่ฮานปลดผ้าขนหนูของเขาออก เขาค่อยๆสอดใส่น้องชายของเขาเข้าไปในช่องรักขอคุณ เขาค่อยๆเร่งจังหวะรักให้ร้อนแรงและถี่ขึ้นเรื่อยๆตอนนี้คุณรู้สึกเสียวมากถึงมากที่สุด
คุณ - อ่าห์ 
ลู่ฮานเร่งจังหวะให้ร้อนแรงขึ้นอีกเป็นเท่าตัวคุณและลู่ฮานเริ่มเกร็งตัวเพื่อจะบรรลุจุดสุดยอดไปพร้อมๆกัน
คุณ - เจ็บอ่ะ
คุณจิกที่แผ่นหลับของเขาจนเป็นรอยแดง
ลู่ฮาน - อีกนิดนะ ทนเอาหน่อยละกัน
ลู่ฮานไม่รอบช้าเขากระแทกแรงขึ้นและหนักหน่วงเรื่อยๆ
คุณ - อ๊าาาาา
คุณเริ่มรู้สึกเหมือนว่าจะถึงจุดสุดยอด
คุณ - ลู่ฮาน อ๊าาาาา
จังหวะรักของคุณใกล้จะจบลงและกำลังจะบรรลุจุดสุดยอด น้ำรักที่เกิดขึ้นระหว่างคุณและลู่ฮานแตกในช่องรักของคุณจนเอ่อล้นออกมาเต็มที่นอน
คุณ - ลู่ฮาน อ๊าาาาาา ฉัน..ฉันรักนาย
หลังจากที่คุณและลู่ฮานบรรลุจุดสุดยอดกันไปเรียบร้อย ทั้งคุณและเขาก็นอนหลับเป็นตายอยู่บนเตียง

2 ปีต่อมา
คฤหาส (ลู่ฮาน)
ลู่ฮาน - สายแล้วๆ!!!
ลู่ฮานมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่หัวเตียง เขารีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว

ร้านดอกไม้
พนักงาน - ดอกไม่ที่สั่งไว้ได้แล้วค่ะ
พนักงานสาวยื่นช่อดอกไม้ช่อใหญ่ที่ลู่ฮานสั่งไว้เพื่อให้คุณเนื่องในโอกาสพิเศษ
ลู่ฮาน - ครับๆ
ลู่ฮานรีบรับช่อดอกไม้แล้ววิ่งออกจากร้านไปที่รถ

มหาลัย
คุณ - ทำไมยังไม่มาล่ะเนี่ย
คุณมองนาฬิกาข้อมือ
ลู่ฮาน - มาแล้วๆ!!!
ลู่ฮานวิ่งหอบมาแต่ไกล
คุณ - มาสายจัง
ลู่ฮาน - ขอโทษๆคือ..
คุณ - ตื่นสายใช่มั้ย? ตลอดเลยนายนี่!
คุณตีไหล่ของเขาอย่างแรง
คุณ - ฉันจะเข้าไปหาเพื่อนข้างในแล้ว! นายรอจนกว่าฉันจะประชุมจบการศึกษาเสร็จแล้วกัน ฉันไปแล้ว!
คุณงอนลู่ฮาน
ลู่ฮาน - เฮ้อออออ งอนอีกแล้ว -3-"

ภายในหอประชุม
คุณ - มินกีมานี่เร็วมาถ่ายรูปด้วยกันหน่อย พวกเธอก็ด้วย
คุณเรียกเพื่อนร่วมคลาสที่เรียนมหาลัยมาด้วยกันมาร่วมกันถ่ายรูปไว้เป็นที่ละลึก
มินกี - เย้เย้ จบมหาลัยกันแล้วนะ
มินกีกอดคอคุณ
ลู่ฮาน - คือ...
ลู่ฮานที่วิ่งตามคุณมาก็เดินเข้ามาในกลุ่มเพื่อนๆของคุณ
มินกี - ว้าว..นายมาด้วยหรอเนี่ยลู่ฮาน
ลู่ฮาน - แน่นอนสิ 'ภรรยา' ฉันเรียนจบทั้งที
คุณ - ภรรยา?
ลู่ฮาน - เราเคยสัญญากันไว้แล้วไงว่าเราจะแต่งงานกันทันทีเมื่อเธอเรียนจบ
คุณ - ตะ..แต่มันเร็วไปนะ วันนี้เป็นวันจบการศึกษา
ลู่ฮาน - แต่งกันเดี๋ยวนี้เลยเถอะนะ
ลู่ฮานยิ้มแล้วเตรียมหยิบกล่องแหวนขึ้นมา
คุณ - ไว้ค่อยว่ากัน คือ..ฉันยังไม่..
ลู่ฮานดึงมือคุณแล้วสวมแหวนทันที
ลู่ฮาน - เรียบร้อย
มินกี - อร้ายยยย! เธอกล้าดียังไงแต่งก่อนฉันอ่า
มินกีตีไหล่คุณ
คุณ - ถ้าเสร็จงานนี้เมื่อไหร่กลับบ้านไปนายตายแน่! ลู่ฮาน!
ลู่ฮาน - ครับๆ รอข้างนอกนะ
ลู่ฮานหัวเราะ
คุณ - หมั่นไส้จริงๆเลยนายนี่!

หลังจากพิธีจบการศึกษาเสร็จสิ้น
คุณ - มินกี..หลังจากนี้เธอจะทำยังไงต่อไป
คุณเดินออกมาพร้อมมินกี
มินกี - ฉันจะไปเที่ยวเกาหลี อร้ายยย!!
คุณ - ไปทำไมเกาหลี?
มินกี - เธอไม่รู้ล่ะสิว่าฉันเป็นติ่งเกาหลีอ่ะ > คุณ - ไปทำไมเกาหลี?
มินกี - ไปหาโอปป้าที่รัก อร้ายเขิน
คุณ - ไปหาโอปป้าที่รักของเธอเถอะย่ะ ฉันไปแล้ว
มินกี - อ่าๆไว้เจอกัน

คฤหาส (ลู่ฮาน)
คุณ - ลู่ฮาน
คุณตะโกนเรียกเขา
'จับได้แล้ว!'
คุณ - อื้อออออ!!!!

ห้องหนึ่งของคฤหาส
คุณ - คริส? นายพาฉันมาที่นี่ทำไม?
คริส - งานแต่งเธอไง
คุณ - อีตาบ้าลู่ฮานทำอะไรไม่เคยปรึกษาฉันอีกแล้ว!
คุณทำหน้าบึ้ง
คริส - ฟังฉันนะ ลู่ฮานหนะเคยเจอสถานการณ์ที่ต้องสูญเสียคนรักไปเขาเลยพยามที่จะไม่ให้เสียเธอไปอีก อย่าโกรธเขาเลยนะ
คุณ - อื้ม ฉันเข้าใจแล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?
คริส - เขากำลังแต่งตัวอยู่อีกห้องหนึ่ง แล้วอีกแป๊ปนึงเธอก็จะต้องแต่งตัวเหมือนกัน เธอรออยู่นี่นะเดี๋ยวฉันไปตามแฟนฉันมาให้
5 นาทีต่อมา
คริส - เธอช่วยแต่งหน้าทำผมให้เธอสวยๆเลยนะ
เมียคริส (เมนคริสทุกคน) - อ่าๆได้ๆนายออกไปก่อนเลย
คริส - ครับๆ
พอคริสพูดจบก็เดินออกไป
เมียคริส (เมนคริสทุกคน) - ฉันจะแต่งให้เธอสวยๆนะ
คุณ - ขอบใจจ๊ะ

งานแต่งระหว่างคุณและลู่ฮาน
เฉิน - ลู่ฮาน คุณจะรับสาวน้อยคนนี้เป็นภรรยาหรือไม่ ไม่ ไม่ ไม่
คริส - ไอมหาเฉิน! จะใส่แอ็กโค่ทำไม! 
คริสที่นั่งอยู่ดุเฉินที่กำลังทำหน้าที่เป็นบาทหลวง
เฉิน - อ่าๆโทดทีคนมันติดตลก
คริส - ตลกไปๆเดี๋ยวแกได้ติดตียฉันไอ้มหา
เฉิน - ซอรี ซอรี ซอรี กะนิกๆ
คริส - ดูมันกวนประสาทฉันได้ไม่เว้นแต่ละวัน
ซิ่วหมิน - เอาหน่า วันนี้งานแต่งลู่ฮานยอมๆมันหน่อยเถอะ
คริส - เออๆ
เฉิน - คุณจะรับสาวน้อยคนนี้เป็นภรรยาหรือไม่?
ลู่ฮาน - รับครับ
เฉิน - แล้วสาวน้อยสุดสวยคนนี้จะรับลู่ฮานเป็นสามีหรือไม่?
คุณ - คือ..เอ่อ -/-
คุณที่กำลังเขินอาย อยู่ๆลู่ฮานก็ดึงมือของคุณมาจับไว้แน่น
คุณ - รับค่ะ
ลู่ฮาน - เย้!!!! ฉันมีเมียแล้วโว้ยยย!!!
ลู่ฮานกระโดดโลดเต้น 
คุณ - เสียงดัง! อยู่นิ่งๆได้สักทีสิ!
คุณดุเขา
ลู่ฮาน - ฉันรักเธอจริงๆนะถึงได้ทำแบบนี้
ลู่ฮานยิ้มให้คุณแล้วดึงคุณเข้ามากอด
คุณ - ฉันก็รักนายนะ

แต่งานเลี้ยงนี้ไม่จบง่ายๆ
"ยินดีด้วยๆ" เสียงปรบมือดังขึ้นมากลางงานแต่งที่มีแต่ความสุข
คริส - พวกแก!
คริสลุกขึ้นจากเก้าอี้
ลู่ฮาน - ซูโฮ ชานยอล เซฮุน แบคฮยอน ดีโอ!
คุณ - ไค..
คริส - มากันครบเลยนี่!
ซูโฮ - ฉันแค่มาแสดงความยินดี ไม่ได้มาแย่ง!ใคร
ลู่ฮาน - นั่งก่อนสิ ถ้าพวกนายมาดีฉันเองก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร
ซูโฮ - ฉันแค่มาอวยพร ไม่ได้มากินเลี้ยงสังสรรค์เพราะฉะนั้นพวกฉันเองไม่ต้องนั่งก็ได้
คริส - มีไรก็ว่ามา รีบพูดรีบกลับไปสักที!
ซูโฮ - เข้าไปคุยกันข้างใน!
คริส - อยู่ที่มีแต่พวกเราทั้งนั้น! คุยกันตรงนี้แหละ!
ซูโฮ - ผู้หญิงคนนั้นยังไม่รู้เรื่องของพวกเรา
ซูโฮชี้มาที่คุณ
คุณ - ฉันยังไม่รู้อะไรลู่ฮาน?
คุณกระตุกแขนเขา
ลู่ฮาน - เข้าไปคุยกันข้างในเถอะ

ภายในบ้าน
ลู่ฮาน - เธอรออยู่ที่ห้องนี้นะอย่าออกไปเด็ดขาด
คุณ - ลู่ฮาน!
ลู่ฮานที่กำลังจะเดินออกจากห้องไปถึงกับชงักเมื่อคุณดึงแขนเขาไว้
ลู่ฮาน - มีอะไรหรอ?
คุณ - ฉันยังไม่รู้อะไรที่เกี่ยวกับนายและพวกเขา
ลู่ฮาน - ถ้าฉันเล่าไปเธอจะเชื่อมั้ย?
คุณ - เมื่อมันเป็นความจริงไม่ว่าอะไรฉันก็เชื่อทั้งนั้น
ลู่ฮาน - โอเค ฉันจะบอกเธอ
คุณ - พูดมาฉันรอฟังอยู่
ลู่ฮาน - ฉันเป็นหมาป่า โอเค๊?
คุณ - คือ! ฉันงง! พวกนาย?
ลู่ฮาน - เธอเห็นสัญลักษณ์ของฉันและพวกนั้นมั้ย?
คุณ - เห็นที่มือของนาย
ลู่ฮาน - ก็แค่นี้แหละที่ฉันจะอธิบาย
คุณ - ฉันรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ให้ฉันไปด้วยคนสิ
ลู่ฮาน - ไม่ได้! มันอันตราย! ฉันไม่อยากเสียเธอไป! รออยู่ที่นี่แหละ
ลู่ฮานพูดเสร็จก็รีบเดินออกจากห้องไป
**ฝั่งลู่ฮาน
ลู่ฮาน - พวกนายมีอะไรจะพูด
คริส - นั่งลงก่อนลู่ฮานอย่าเพิ่งใช้อารมณ์
คริสดึงมือให้ลู่ฮานให้นั่งลง
คริส - พูดมาได้แล้วพวกนาย
ซูโฮ - ถึงพวกเราจะแตกแยกกันเพราะเรื่องนั้นก็เถอะ แต่ยังไงความสัมพันธ์ของฉันกับพวกนายมันก็ตัดกันไม่ขาดหรอก ที่ฉันมาวันนี้ฉันจะมายินดีด้วยที่นายแต่งงานมีครอบครัว สิ่งที่ฉันจะพูดก็มีเท่านี้
คริส - แค่นี้จริงๆใช่มั้ยซูโฮ? ดูไอ้นั่น!
คริสจ้องไปที่ไค
ซูโฮ - ไคอย่ายุ่งกับพวกเขาถอยออกมา
ซูโฮเรียกไคที่ยื่นอยู่หน้าห้องที่ลู่ฮานให้คุณรอในนั้น
ไค - ฉันเข้าไปบอกลาเธอได้มั้ยลู่ฮาน แค่แป๊ปเดียว
ลู่ฮาน - ถ้านายสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายเธอ ฉันเองก็ไม่ขัดข้อง
ไค - ขอบใจ
ไคไม่รอช้ารีบเข้าไปในห้องทันที
**ฝั่งคุณ
ไค - (ชื่อคุณ)
คุณ - ไค..
ไครีบเข้าไปกอดคุณทันทีเมื่อคุณหันมา
คุณ - คะ..ไค
ไค - ขอโทษที่วันนั้นฉันพูดแบบนั้นนะ
คุณ - ฉันเข้าใจว่าเธอไม่ได้ตั้งใจที่จะพูดแบบนั้น
ไค - ฉันไม่อยากให้เธอเข้าใจผิดกับลู่ฮานเพราะฉันเลยพูดไปแบบนั้น ฉันทำทุกวิธีที่จะไม่ให้เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเธอ
คุณ - เข้าใจแล้วๆ
ไคค่อยๆปล่อยแขนของเขาออกแล้วสบตาของคุณแทน
ไค - ฉันยังรักเธอเหมือนเดิมนะ แต่ตอนนี้เธอเป็นของลู่ฮานแล้วฉันเองก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเฝ้าดูเธออยู่ห่างๆ ที่ฉันมาเจอเธอวันนี้ก็จะมาพูดแค่นี้แหละนะ
ไคเปิดประตูแล้วเดินออกจากห้องไป
คุณ - ขอบคุณที่คอยดูแลและรักฉันนะไค 
น้ำตาของคุณไหลรินออกมา
**ฝั่งลู่ฮาน
ไค - ซูโฮ พวกเรากลับกันเถอะรบกวนพวกเขามามากพอแล้ว
ไคพูดจบก็เดินออกไป
ซูโฮ - แล้วพวกฉันจะมาเยี่ยมใหม่
คริส - อื้ม
ลู่ฮาน - คริส งานจบแล้วพวกนายกลับกันได้แล้วนะดึกแล้ว
เฉิน - แหม ไล่เลยนะใช้งานพวกฉันให้จัดงานให้แล้วยังไม่มีค่าตอบแทนสักแดง
ลู่ฮาน - เช็ควางอยู่บนโต๊ะอยากได้เท่าไหร่ก็เขียนเอาฉันจะรีบเข้าไปดูเจ้าสาวของฉัน
คริส - ไอ้เฉินกลับได้แล้วฉันก็ต้องสวีทกับเมียฉันเหมือนกันนะ
เฉิน - คนไม่มีแฟนก็งี้ทำไรก็ผิดไปหมด เห้ย! เทา
เทา - ครับ?
เฉิน - ไปกินเหล้าไปเคล้านารีทีคลับกับมหากัน เดี๋ยวมหาเลี้ยงเอง
เทา - ครับๆ
พอพูดจบคริสเทาและเฉินก็เดินออกไป
เลย์ - แล้วซิ่วหมินอ่ะ ไม่เห็นตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
ลู่ฮาน - สงใสไปขโมยอมยิ้มที่อยู่ในตู้เย็นมั้ง ลากมันกลับไปให้ด้วยล้ะกันนะเลย์
เลย์ - โอเคๆ ไว้เจอกัน
พูดจบเลย์ก็เดินไปที่ห้องครัวแล้วลากซิ่วหมินที่กำลังหอบขนมและอมยิ้มกลับบ้านไป

ครืดดด เสียงประตูถูกเปิดอีกครั้ง
ลู่ฮาน - ร้องไห้ทำไมเจ้าสาวของฉันห้ามร้องไห้นะ
คุณ - ฮืออออออ ลู่ฮาน
คุณเข้าไปซบอกลู่ฮาน
ลู่ฮาน - ฉันอยู่ตรงนี้ ฉันจะอยู่ตรงนี้กับเธอตลอดไป บอกฉันทีถ้านี่คือความรัก แบ่งปันและเรียนรู้ความรู้สึกที่เปลี่ยมล้นนี้ทุกวันกับเธอ ทั้งอดทน เสียน้ำตา และการโอบกอดที่อบอุ่นนี้
คุณ - ความรักที่นายให้ฉันมันอบอุ่นเสมอ ฉันดีใจที่ได้เธอมาเป็นคู่ชีวิตของฉันนะ
ลู่ฮาน - ผู้ชายทุกๆคนบนโลกคงอิจฉาฉันที่เห็นฉันได้เธอมาครอบครองแบบนี้ แล้วเธอจะรู้ว่าผู้ชายคนนี้จะเชื่อใจได้ ขอแค่เธอได้อยู่กับฉันตลอดไปไม่ว่านานเท่าไหร่ฉันก็จะอยู่กับเธอ